Bir avuç mutluluk koy cebime,
fazlasında gözüm yok.
Zaten insan dediğin
biraz gülüş,
biraz umut,
biraz da “iyi ki varsın”la
idare ediyor ömrü.

Mesela sen gel,
elinde iki söz olsun biri aşk biri sevgi
Biri senin,
biri benim.
Çay soğusun,
sohbet soğumasın.

Sonra bütün dünyayı
bir kenara bırakalım.
Kinayeleri susturalım,
Kalbimizden
çıkaralım anlamsız mısralar

*

Sen başını omzuma koy,
ben de içimden
“Tamam,” diyeyim,
“hayat bugünlük
benden alacağını aldı.”

Bir avuç mutluluk işte…
Öyle büyük şeyler değil.

Bir kapı açılsın içimize,
bir kuş konsun penceremize,
sen hep gül karşımdaki sandalyede
ve ben o gülüşe
ömrümün en güzel bahanesi diyeyim.

Gerisi?
………..
Gerisi zaten dünya…
Biraz eksik,
biraz fazla,
ama ille de geçiyor.

Sen yeter ki
yanımda kal.

Ben mutluluğu
avuçlarımda değil,
senin ellerinde
saklamayı öğrenirim.