bu nasıl aşk
insan sevdiğinin yanında
neden kendine daha çok benziyor
ve neden daha az kendisi oluyor

seninle konuşurken
kelimelerin cebimden düşüyor
eğilip toplamıyorum
bırakıyorum yerde kalsınlar
belki bir gün
başka birinin ayağına takılırlar

seni seviyorum demiyorum
bu cümle artık çok kalabalık
onun yerine
gece üçte açık kalan bir bakkal gibi
sana ihtiyacım var diyorum

sen gelince
evin duvarları yer değiştiriyor
sandalye başka bir yalnızlığa oturuyor
çayın içinde
küçük bir memleket unutuluyor

bu nasıl aşk
insanın içinden geçen bir tren gibi
gürültüsü duyuluyor
kendisi görünmüyor

ben seni
bir kadın olduğun için değil
dünyanın bütün yanlış yerlerinde
doğru bir şey gibi durduğun için sevdim

şimdi gitme.

çünkü ben
senden sonra
hangi tarafa dönsem
biraz sen çıkıyor karşıma

ve insan
kendi içinden çıkamıyorsa
aşk dediğimiz şey
belki de
budur.