Gitme kal diyememenin yüksek uçurumunda kaldı bedenim.

Düşsem düşünemem diye, kalsam unutamam diye korkuyorum.

Rüzgâr, ellerinden düşen son fısıltıyı savuruyor yüzüme;

Bir adım atsam sonsuzluk, bir adım geri atsam yokluğun...

​Sesin fırtınaya değmiş bir mum alevi kadar çaresiz,

Sessizliğinse omuzlarımda taşıyamayacağım kadar ağır.

Şimdi gitmek ile kalmak arasında yırtılıyor zaman,

Ben en çok kendi içimde senden vazgeçmekten korkuyorum.

​Bir tren kalkıyor tam ortasından göğsümün, dumanı simsiyah,

Dudaklarımda kilitli kalan o iki kelime sızlıyor hâlâ.

Ne arkandan koşacak dermanı bıraktın bende,

Arkana bakmadan gidecek kadar acımasızdın oysa.

​Düşsem, yerin çekimi değil senin yokluğun kıracak kemiklerimi;

Kalsam, bu uçurum kenarında her gün yeniden öleceğim.

Bırak aksın zaman, gözlerimdeki o son bakışın hatrına,

Ben senin hiç duymadığın o çığlıkta mahsur kalacağım...

22/08/2026 06:30