Bazı sessizlikler vardır; insanın söyleyemediği değil, söylemeye kıyamadığı şeylerden doğar.

Bir kelimeyi dilinin ucunda yıllarca taşırsın. Söylemezsin. Çünkü bazı kelimeler söylendiği anda anlamını kaybeder. Susarsın; susmak bazen yenilmek değil, içindeki son güzelliği korumaktır.

Hayat, herkese kendi sus payını verir.

Kimi konuşarak tüketir kendini, kimi susarak büyütür içindeki dünyayı. Ben, sustukça çoğalanlardan oldum. Her susuşumda içimde başka bir kapı açıldı. Ardında eski bir şarkı, yarım kalmış bir cümle, kimsenin bilmediği bir akşam durdu.

Sonra anladım:

İnsan en çok, söyleyemediklerinin içinde yaşarmış.

Bir gün bütün kelimeler yoruldu. Masanın üzerinde unutulmuş bir mektup gibi kaldılar. Ben de dokunmadım onlara. Çünkü bazı hikâyelerin sonunu insan yazmaz; zaman, kendi mürekkebiyle tamamlar.

Ve geriye yalnızca susmak kaldı.

Ne bir veda,
ne bir başlangıç...

Sadece hayatın avucunda unutulmuş küçük bir sus payı.



Fethiye Ölüdeniz 20 Ağustos 2026