uzun yaşadı kollarına kelebek damgalayan adam
darboğazları olan inatlı yolun
kapısında ejderha dövmeli filler


en çoğu salkımsaçak saçların
esmer sırtında sevilir kadın
yanlışlı algıya müsait her ölüm
mezarını kazarak büyüyen eller


ölümsüzlük sunuluyor inanılmıyor
orta çağın sunağında dişlerin zaferini anlatan yontu
ırkdaşlarım gelmiş çıbanı ağrıyan tüketim
su niye taşlaşır ki beden ayırmadan


anlattım anlattım kendime ona onu
zilleri nefrete çalan boşluğun düğünsüz alayı
tam da affetmişken kabuklarını soyunan ağaçlar
bakır tepsi güneşi


üşür çok uzaklara çocukların maşıngaları
çağırmasınlar karmaşalara kartopu kedileri
bir roman ve havası döker de şimdi
dansından caddeye titreşimli tenini
çamaşırlarına ve iplerine idam da sokak


doğallığın göğüs tozunu alan bas gitarist
kafaları bi dünyalıklar gelmiş
parmaklar şakacı falların küçük taşları


çok ciddiye alıp tartışıyoruz
bulutlara ilk kim doyurdu sofrasını
boş kimlik boş olmuş yangınların aromatik dumanı
kaç medeniyet kaç buluşma çürüdü


ondan konum duyum yoksunu
bu imansız imalandırmalar
konuşsa kelebekler ilelebet bilinirdi




(patagon)