İnsan, en çok da kendi yarasına bastığı tuzun kokusuyla tanırmış kendini.
Bir ömrün yükünü omuzlarında taşırken,
minnetsiz bir sabaha gözlerini açarken, ve hiç kimseden bir medet ummadan, hiçbir şefkatin kapısını çalmadan, öylece yapayalnız ayağa kalkarmış.
Avuçlarda hâlâ sönmeyen bir yangın var
işte o yangın bizi var eden ama için için bitiren tek şey.

Sevmeyi sanadır ki yana yana öğrettiler. Canınız yandıkça daha çok sarıldınız hayata, andıkça daha çok sustunuz/susturdular.

Gözleriniz göğe dikip bir parça mavi beklemek, ve bulutların tozlu perdeleri arkasında bir umut kırıntısı aramak nedir bilir misiniz?
Kaç gece gözyaşlarınzla o yağmurun rüyasını beslediniz?

Sırf bir gün o güneş açacak da ısıtacak ellerinizi diye.
Ama hayat, masallardaki gibi cömert çıkmıyor bazen.
Aynalara her baktığınızda gördüğünüz o yorgun yüz;
bir zamanlar dağları tutuşturan öfkenin ardına gizlediğiniz, kimsenin fark etmediği kimsesizliğinizin resmidir.


------
Şiir der ki;
''Sen ki dokunduğun her çiçeğe rengini veren adamsın/kadınsın; nasıl oldu da bu kadar sessizce eriyip gittin aramızdan?''

Toprağa düşecek o gölgeler bir gün, biliyorsun. Ayakların o sonu gelmez, o tozlu yollarda sürülecek. İçinde "kır şu zincirlerini!" diye çırpınan o feryat var ya, aslında senin bu dünyaya ait olmayan tek parçandı. Bir sonbahar yaprağı gibi düştün mevsimin kucağına. Kalmadın. Kimseye yük olmadan, kimseden bir şey istemeden, sessizce çekip gittin.

Şimdi bir şiirin dizelerine sığınmışsın. Bir yalnızın çaresiz dudaklarından süzülen o hüzünlü ıslık gibisin. Göğün dibi yok ki, kime uzak kalasın, kime yakın? Kaybolanların o ıssız mabedinde, dudaklarında buruk bir tebessümle duruyorsun öylece. Acı bitti, öfke dindi, sitem çoktan çekildi aradan.

Sadece derin, kapkaranlık ve yakıcı bir sessizlik kaldı.
Sen o tabloya, o yitik gülümsemelerin arasına öyle bir yakıştın ki...
İçimiz sızlamıyor artık,
içimiz büsbütün yanıyor.''



Bazen insan,
avucunda tuttuğu korla yanmayı öğrenir de gökyüzünden kayıp giden yıldızların ardından tek bir sitem bile edemez.
Mavisine küstürülmüş bir göğün altında, kayıp giden yıldızlar gibiyiz; gecenin karanlığında parlayıp kendi yalnızlığımıza devrilen.


En iyi dileklerimi sunuyorum.
selam olsun,
sevgiyle kalınız daima.