Lacivert bir gecenin koynundayım şimdi
deniz susmuş kıyıya karşı.

Gökyüzü mavimavi olmasına da
Yıldızlar bana insanlar kadar uzak şimdi.

Ay, sanki bir şey arıyor karanlığın içinde.

Deniz var…
İnsanın içini çoğaltan o sonsuz deniz.

Gece var…
Bir şehrin bütün ışıklarını susturan.

Gökyüzü var,
mavinin en derin yerinden geçen.

Ama aşk yok!

Ne kıyıya vuran bir el,
ne gecenin omzuna yaslanan bir baş,

Ne de “buradayım” diyen bir ses…

Oysa ne güzel olurdu
bu lacivert gecede
birinin gözlerine bakmak.

Denizin bütün mavisini
iki gözün içinde bulmak.

Sonsuz bir özlem var gecede

Gökyüzü var.
Gece var.

Ben varım.

Bir de içimde,
varmış gibi yapıp hiç gelmeyen
bir aşkın
sessizliği...

Ve insan, en güzel manzaranın ortasında bile
eksik kalıyormuş böyle.

Çünkü bazı geceler
deniz yetmiyor,
gökyüzü yetmiyor,
ay bile yetmiyor…

Bir kalp gerekiyor
kalbin yanına.

Ben varım
Deniz var
Gökyüzü açık
Ama aşk yok artık buralarda...

Özlem SABA