Uyan ey bahtı kara talihim uyan,
Ateş sarmış yaralı kalpleri de
Herkeste pastadan bir pay alma çabası...
Gözlerden çaresizce dökülürken yaşlar
Konuştu toprak,sustu divan,
Kalbimi yiyip parçalar suskunluğun sızısı...
Yarışırken koca koca insanlar lafügüzafta,
Uyan o tatlı uykundan,
Eğer içinde varsa o vicdan kırıntısı...

Uyan o talihsiz uykudan,
Toprakta filizlenen al beyaz güller için...
En güzel türkünü söyle,
Toprağı anlamlı kılanlar için...

Uyan ey suskun ahval uyan,
Toprağın altı kan ve ter kokarken
Toprağın üstünde hep makam mevki sevdası...
Yaralı bir geyik çırpınırken sessizce,
Suskundur şu mekan, usulca bekler zaman,
Elbet gelecek bir gün dönencenin sırası...
Yüz altı yıl önceki yemek, sunulurken tabakta
Uyan ey bahtsız talihim gaflet uykusundan,
Elbet vardır her gecenin bir Ay ve Yıldızı...

Uyan o talihsiz uykudan,
Toprakta filizlenen al beyaz güller için...
En güzel türkünü söyle,
Toprağı anlamlı kılanlar için...