Gölgesi düşer ömrümün terk edilmiş sahrasına,
Sen, adını silerken yazgımın siyah sayfalarından,
Ben, bir yalanın ortasında kalakalmış bir asır gibi...
Yorgun düşer adımlarım,
Yolunu gözleyen bu masum caddelerin yalanına!

Susar şimdi kelimeler,
Boğazımda düğümlenir söylenmemiş en son cümle.
Hangi sahte limana demir attı şimdi o masum gülüşün?
Bak,
Kırık dökük hayallerin sığındığı bu köhne limanda,
Yalnızlık vurur kıyılarıma damla damla...

Zaman erir avuçlarımda, kum taneleri gibi sessiz,
Sensizliğin koyu karanlığı çökerken odanın ortasına.
Adım atsam uçurum, baksam hep aynı hüzün;
Bir yanda sensizliğin acı tahtı,
Diğer yanda hatıraların solmayan sızısı!

Kapanır kapılar birer birer yüzüme,
Hüzün asılır odanın en ıssız köşesine.
Ne bir ses, ne bir nefes...
Sadece göğsümün sol yanındaki bu derin sızı, İşte o, hiç bitmeyen en derin yara!

Ne bir veda yakıştı bu gidişe, ne de bu eksik hikaye;
Yarım kalan ne varsa topladım içimin en ücra köşesinden. Ve dağlandı adın, ruhumun en derin mahzeninde...

Çözülür ipleri ömrümün, kopar fırtına içimde,
Yıldızlar küser birer birer göğün mavi tavanına.
Sen başka bir baharın gülüşünü toplarken pencerende,
Ben solgun bir sonbaharın ayazında kalakaldım!

Adının geçtiği her sokak şimdi dar gelir bana,
Hangi duvara baksam yankılanır adının bıraktığı boşluk.
Bir ömrün sığmadığı o daracık yollarda,
Yalnızlığın o ağır yükü omuzlarımda kaldı!


Dağılır içimin en kuytu odalarına hasretin,
Ne bir teselli kalır geriye ne de tutunacak bir dal.
Kırık bir ayna gibi yansır yüzüme geçmişin,
Her parçamda sen, her sızımda yine sensin!

Uzaklaşır adımların yavaşça gecenin sisinden,
Geriye sadece adının duvarda kalan gölgesi kalır.
Yorgun bir nehir gibi akar içimdeki o sessiz nehir,
Denize kavuşmadan yollarda kurur adımların!

Topladım ellerimle kırılan hecelerimi yerden, Her harfinde biraz daha eksildi bu garip ömrüm.
Sen başkasının yarınına umutla bakarken öylece,
Ben geçmişin tozlu raflarında seni bekledim!

Biter bu dilsiz masal, kapanır gözlerimin perdesi,
Ne soran kalır halimi ne de kapımı çalan biri.
Bir rüzgar gibi geçtin ömrümün en güzel çağlarından,
Geriye savrulan küllerimden başka şey kalmadı!

Ben seni;
Geçici heveslerle değil,
Bu kalbin en ebedi sancısıyla sevdim.

Gözlerimin ardında kalan o son bakışın,
Sessizliğinle biçtiğin bu ağır hüküm...
Öylece bıraktın ya beni orta yerinde kışın,
Ve şimdi bu yangın yerinden sana kalan tek veda:
Gittiğin o kirli yollarda, yıkık düşlerinle aşkla kal!

Cemre Yaman