İLK GÜNKÜ GİBİ

Ben nerdeyim nasılım, merak etme sen,
Tanıdığın ilk günkü gibi işte...
Yine Asumanın hüzünlü mavisinde,
Yine Terra’nın, huzur veren karasında
Bakıyorum öyle, hayallerimi asarcasına, ömrümü sayarcasına...
Döküyorum gözlerimi, aşkımızı sularcasına...
Eksiliyorum bir kum saatinden dökülürcesine...

Ben nerdeyim nasılım, merak etme sen
Tanıdığın ilk günkü gibi işte,
Bazı Nuh’un gemisinde,
Bazı Yusuf’un kuyusunda,
Savruluyorum bir tufana tutulmuşçasına,
Yok oluyorum, bir ihanetin koynunda kaybolmuşçasına...

Ben nerdeyim nasılım, merak etme sen,
Tanıdığın ilk günkü gibi işte,
Bazen İbrahim’in ateşinde,
Bazen Yakıp’un hasretinde,
Yanıyorum öyle külllerime sarılırcasına...
Bekliyorum öyle, bir kavuşmayı düşlercesine...

Ben nerdeyim nasılım ,merak etme sen,
Tanıdığın ilk günkü gibi işte...
Bazen Musa’nın yolunda,
Bazen Hızır’ın sırrında,
Yürüyorum öyle, kendimi ararcasına,
Yarıyorum kalbimi bölercesine...
Kayboluyorum bir bilinmezin peşine düşercesine...
Topluyorum dilekleri, toprağı eşercesine...

Ben nerdeyim nasılım, merak etme sen,
Tanıdığın ilk günkü gibi işte...
Bazen bir duanın amininde,
Bazen bir vedanın eşiğinde,
Susuyorum öyle, kalbimi saklarcasına,
Dağılıyorum rüzgâra bırakılmış bir mektupçasına...

Ben neredeyim,nasılım,merak etme sen,
Tanıdığın ilk günkü gibi işte...
Yine hüzünlü gecelerin koynunda,
Yine kederli akşamların omuzunda,
Döküyorum gözyaşlarımı sessizce,
Sabahın karanlık şafağında,
Yorgun gözlerimle
Dünya’nın neresinde olduğumu bilmeden,
Uyuya kalıyorum...
Bazen ışıksız bir şehrin ortasında dolaşıyor RUH’um,
usulca ve sessizce...
Kimse görmeden,
Kimse bilmeden,
Kimse hissetmeden,
Yüreğimi savuruyorum yıldızsız gökyüzüne,
Bazen sönmüş bir yıldıza takılıyor kanatlarım,
Bazen karanlıklar içinde,
Derin bir okyanusa yansıyor, fersiz gözlerim...

Her zamanki gibiyim işte
İlk günkü gibi
Yine kan damlıyor mısralarımdan
Yine hüzün karalıyor kalemim,
Yazıyorum işte ilk günkü gibi,
Kaderime küsmüşcesine,
Yine kelimelerim umutsuzluğa düşmüşçesine...