3
Yorum
10
Beğeni
5,0
Puan
79
Okunma
Kapatıp bütün duyularımı
sana geldim.
İçimi kemirmeye ant içmiş ilham,
kurgularına bıraktığım her harfi
kan tutuyor.
Hicran,
adını ağzıma almadan da
vücut bulabiliyormuş.
Sükûtuma bıraktığın
bu nasıl lütuf?
Canımdan aldığın makas,
ciğerime bıraktığın jilet,
aynı yaranın iki telaffuzu.
Kaç ton açsan da kalemimi,
kızıllığım ten rengi olmayacak.
Beni okuyacaksan,
şakağında patlayan
tek mısralık bir kurşunla oku.
Ancak o zaman
aynı acının havasını soluyabiliriz.
Sana “korkma” diyemem.
Ben,
kendime yaklaşırken bile
irkilen biriyim.
Şimdi sona geldim.
Dolduracağın boşlukların
hiçbiri beni tamamlamaz.
Bırak…
Parmak izlerimden çekil.
Çünkü insan,
en çok
kendi izinde kayboluyor.
5.0
100% (4)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
Cevap Yaz