Koca bir ömür geçti Feda Hanım’dan,
Seksenlerin puslu neşesinde...
Pikapta Gülden Karaböcek söylerdi *“Sanki” yi,
Sevgilisi Savaş yanındayken kalbi başka türlü çarpardı.
‘Kardeşi Melda yetenekli, kendisi sırılsıklam aşık’
Ne güzeldi o sahil kasabası,
Ve dalga seslerine karışan Parlayan Çay Bahçesi.
Henüz ihanet yaşanmamış
Yerleşmemişken içine o dipsiz suçluluk duygusu

Kasabanın kargaşasını
Şehirlere taşıyordu insanlar
İhanetin meyvesi ağabey ölüyordu
Bilmediği kardeşi tarafından…

Ormanda ansızın bir tekme sesi yankılandı.
Hayatın dengesi anın vahşetiyle bozuldu;
Tartışma sırasında kaybedilen evlat,
Eski sevgilinin oğlunu koruma uğruna
Dudaklardan dökülen o lanetli söz: “Kazaydı.”
Bir annenin, evladının toprağa düşüşü karşısında
Omuzlarındaki buzu eritmeyen o ürkütücü sükûneti...
İşte o an çöktü ruhuna suçluluk duygusu,
Tam yirmi yıl süren sessiz bir müebbet

Şimdi sahnede, tiyatro yönetmeni oğlu var;
Yazdığı oyunda annesinin o taş kesilmiş anını sorguluyor:
Hiç haykırmayışını, bir damla gözyaşı dökmeyişini...

Perde kapanacak ama eksik bir şeyler var,
Zihni düğümleniyor, çözemiyor bir türlü oyunun sonunu.
Dostu ve yoldaşı Beyza yarım psikolojisine dokunuyor:
“Benim yüzümdendi kardeşimin ölümü,” diyor Can,
“Onu öldüreni seviyordum deli gibi.
Sadece ağabeyim biliyordu bu sırrı;
Ağabeyimi öldüreni seviyordum herkesten çok.”

Değişmesi artık imkansız şeyler.
Feda son nefesini verirken
Kötüleri de güzellikler içinde KABUL etti

Kilometrelerce uzakta, Paris’in kafelerinde Melda...
Yıllardır iki kız kardeşin kalbini kemiren
O gizli, sinsi kıskançlık ateşi
Nihayet küllenmiş, sönmüş sonunda.
Kaybettiği ablasının hatırasına üzülüyor şimdi,
Işıklı sahnelerde şöhreti kucaklamışken
Piyanonun beyaz tuşlarına mutlu, ümitle dokunurken
“Çetrefil hayatlar uzakta” diyor kendi kendine.
Sevgilisi ve sadık kedisiyle kurduğu
Modern, müzik dolu hayatın içinde gülümsüyor;
Kıskançlıklar ve o ihanetin mutsuzluğu
Zamanın okyanusunda uzaklarda kalmış

Ve nihayet...
Ruhu kelepçeleyen o ağır suçluluk duygusu,
Yılların yorgunluğuna yenik düşerek
Yavaşça çekiliyor her birinin ömründen.
Zamanın aynasında silinirken izler,
Suçluluk, kapıyı kapatıp herkese veda ediyor.