Gece çöker şehre, kentin ışıkları tek tek sönerken içimde
Bir yangın büyür sessizce, anlatılmaz hiçbir kelamda ve biçimde.
Sen yokken bu ruh sığınamaz
Ne mevsimlere nede başka gönüllere

Zaman denilen o amansız nehir
Akarda sürükler ömrümün kalanını
Bir sır gibi saklarım kalbimde o gülüşünün en mutlu anını
Hasretin kör bir kılıç gibi böler uykularımı ortasından hangi yana dönsem
Fırtınalar kopar içimdeki o gizli dünyadan

Hangi takvim saklıyabilirki seni beklemenin o ağır yükünü
Masallar bile eksik kalır anlatamaz bu derin özlemin öyküsünü
Bir kuş havalanır göğsümün kafesinden, kanatlarında senin kokun
Uzaklar yakınlaşmaz belki ama, ruhumdaki ses hep seninle senin dokun

Kapanır perdesi günün, karanlık sarar vuslatın son umudunu
Dünya dönsede boşlukta, yokluğunla kalsada bu diyar
Ben senin hasretinle tamamlandım
Senden öte artık ne bir yol var nede bir yar
KATYA