1
Yorum
7
Beğeni
5,0
Puan
44
Okunma
Kül olmuş bir ömrün narı var gönlümde
Bir zamanlar ateştim
Şimdi avuçlar da kül
Yangının hatırası kaldı
Sessiz kırgın usul
Gece rüzgarları sildi izimi
Kül oldum belki ama
Saklarım içimde gözümü
Birzamanlar ateştim
Yangınlardan gece kadar karanlık geçtim
Dokunduğun yerlerde sessiz yaralar büyüttüm
Kendimden geçe geçe sabır öğüttüm
Anladımki okyanuslar söndüremez
Anılar küle bulanmış mektuplar gibi
Yavaşça kendimi içime gömdüm
Şimdi avuçlarımda soğuyan zaman
Gözlerimde isli düşler var
Kül oldum belki ama
O küllerin altında dönmemiş bir köz yaşar
KATYA
5.0
100% (1)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
Cevap Yaz