Torandıkados’tan bir afet geçti
Kıza bak, peşinden rüzgâr utanır
Şeyyy dedim giderken, sarf eylediği
Söze bak işitse duvar utanır

Bir şey diyemedim tutuldu dilim
Yerle yeksan oldu dünyalık halim
Tanıklık etmedi elli dört yılım
Poza bak asırlık çınar utanır

Tepeden tırnağa şöyle bir süzdü
Kim bilir garibim nasıl da kızdı
Akla ziyan haller bu nasıl hızdı
İze bak izlese radar utanır

Gözlerinin üzerine göz olmaz
Güzellikte endamına söz olmaz
Tornadan çekilse böyle düz olmaz
Dize bak mühendis, mimar utanır

Güzellik hikâye papatya, gülde
Yaradan yaratmaz böyle “yüz yılda”
Aya doğma diyen lisanı halde
Yüze bak cemreli bahar utanır

Eros, Venüs ondan çakmaymış meğer
Zülfünün teline kâinat değer
Yetmişinci gözün açıksa eğer
Öze bak tartamaz kantar utanır

Erkekler ağlamaz diyordu saki
Onun can evinde yara yok belki
Arif olan anlar Delibal’daki
Köze bak görürse pınar utanır

Celil ÇINKIR – DELİBAL

Torandıkados: Samanyolu’ndan 235 Milyon ışık yılı ileride solda bir yıldızköy.