1
Yorum
9
Beğeni
5,0
Puan
43
Okunma
Yerin altında unutulmuş bir kök gibi
Büyüyoruz şimdi aynı sızının gölgesinde.
Adını koysak incinecek o ilk kelime
Sustuğumuz yerlerden kanıyor hâlâ.
Sen hangi şehrin yabancısısın bilmiyorum,
Hangi sokak lambası aydınlatıyor gölgeni?
Ben hâlâ o kapının eşiğinde,
Rüzgârın getirmediği bir kokunun
Nöbetini tutuyorum.
Ne çok sustuk aynı cümleyi kurabilmek için.
Bir saatin zembereği boşaldı içimizde
Ne zamanı geriye alabildik
Ne de durdurabildik o son bakışın soğukluğunu.
Bırak, aksın gece dediğin o derin boşluk.
Biz ki aynı kırık mısranın iki ayrı ucu,
Şimdi başka bir sessizlikte
Birbirimize değmeden de dökülebiliriz.
Son teselli de eksilsin varsın aramızda,
Işığı sönmüş bir yıldızın
Toprağa düşmeyen ahı kalsın bize.
04.07.2020
5.0
100% (4)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
Cevap Yaz
