Bu gece
Bir şiire değil,
Suskunluğun en ücra kıyısına sığındım.
Bazı geceler
yağmur yalnız toprağa değil,
İnsanın içine de yağar.
Hiçbir mısra
Islanan kalbi kurutamaz.

Eksiliyor insan...
Önce adından bir harf eksiliyor,
Sonra sesinden bir mevsim çekiliyor.
En sonunda
En çok sevdiği ismi söylemeye dili varmıyor.

Kimi isimler anıldıkça kanayan yaradır.
Canım dediğin,
Zamanın insafsız ellerinde
Bir anı’m oluyor.
Biz dediğin,
Tek kişilik bir cümlenin
Yetim zamiri oluyor.
İnsan, en çok kendinden göç ediyor.

Öyle bir sessizlik büyüyor ki içimde,
Kuşlar bile konmaya çekiniyor.
Yüreğim,
Kapısı çoktan kapanmış bir ev gibi...
Işığı sönmüş,
Ama hâlâ birinin döneceğine inanan.

Yine de biliyorum...
Harfler eksilir,
Kelimeler yorulur,
Şiirler susar.
Ama gerçek sevgi
Ölmeyi değil,
Eksilerek yaşamayı bilir.
Bil ki, harfler eksilse de…
Her nefeste yeniden sızlar.

Sadece kabuk bağlamayan bir yara gibi
Bazı sevgiler yazılmayı bırakmaz.
Yalnızca sessiz okunur.
Çünkü kimi yaralar kanamaz artık…
Yalnızca
Sevgi acır.

24.07.2026