Varlığın huzurun ta kendisiydi
Gülüșlerin ise fersah fersah bahar
O gülümeseyen gözlerinin gerisinde ki
Kırgınlıklar
Bir ağırlık verip beni de ağlattılar …
Gecelerde korkuyla yankılanan
Sessiz sızılar
Göğsümde birikmiș
Patlamak üzere o șarapler ağrılar
Beri örseleyip hafife aldılar
Bir daha sana dokunmamak üzere
Bana borç yazıldılar
Gözyașlarına ortak olmadıysam eğer
Sevgim de yüreğini yaraladıysa
Affet ben de kalsın tüm sızılar
Sevgim incitmek için değil seni
Severim ben, hep kendimi bildim bileli
Geçsede günler sitem dolu çileli
Değildir olmaz ki benim sevgim hileli
Kader denen șeye inanmıyorum ben
Yeterince korkmuștum
Senden önce ölümden
Vazgeçtim, sustum ve küstüm
Sen gidince bu alemden
Borcum bilirim zerre kadar yatamı
Tutarım bu yüzden içimde
Tutarlıca yasımı
Yasını …


Ölümünn yedinci yılında seni saygıyla anarak huzurlar içinde uyu diyorum kalbimin unutulmaz acısı!

Sosyolog Hasan Hüseyin Arslan - 17.07.2026