Belkide sana ağlayışım bundandır
Uzağinda duruyorum, yakın olmak adına
Bu da kendimi sınadığımdandır
Beni kandırma;
Eğer sıkılırsan, karlar yağar başına
Ömür o kadar kıssa ki,
Dolanıp kalıyor boynuna
Ve seni bükerek vuruyor
Acımadan boynuna
Bu yüzden solipsizt değilim
Çıkışı olmayan yarın sabah
Belki de sana ağlayışım bundandır
Sabırla …
Benim için sen kendini yorma
Mevsim yaz; yapraklar yeşil
Doyulmuyor şu yamaçların tadına
Asırlık Koblenz surları duruyor yanıbaşımda
Sakinliğini dinliyorum
Tepelerin arasına konuşlanmış
Zengin köyler arasında
Gel!
Gelde sarıl şu dağlar gibi
Geç olmadan boynuma!
Öyle boynu bükük bırakma beni
Buralarda bir başıma
Gochar’ın tepeleri yüksek
Bense yorgunu tırmanamam yukarılara
Bütün şehirler üşeniyor insan üşenince
Yorgunluktan tadsızca
Kapılar kapalı, pencereler perdeli asırlarca
Sana ağlayışım bundandır, gerisini sorma!
Bedenim yorgun, ellerim titriyor
Ne zaman başlasam seni yazmaya
Korkularımla kalıyorum tenhalarda
Beni bir başıma bırakma
Yoksa kayıp olurum seni ararkan
Yönü belirsiz ortamlarda
Gel, beraber katlanalım
Sevgiye dair ne varsa!
Ne varsa!

H. Hüseyin Arslan - Koblenz - 03.06.2026