Kalemimi masaya bırakmadım
Yalnızca biraz susturdum
Çünkü bazen kelimeler de yorulur
Hayatın omuzlarına yüklediği
Ağırlığı sessizce taşır

Sanki sözcükler de
Benden önce yorulmuş
Her biri sessizliğin kıyısına çekilmiş
Oysa içimde adı konmamış
Fırtınalar var
Bir tek dizeye sığacak kadar küçük değil
Bir ömre sığmayacak kadar derin

Bekliyorum belki bir sabah
Güneş mürekkebe dokunur
Belki bir damla umut
Uyandırır suskun harfleri
Ve ben yeniden kendime dönerim

Bazı acılar mürekkebe sığmaz
Bazı suskunluklar bir ömür dile gelir
Ne zaman bir kelimeye uzansam
Parmaklarım eski bir vedanın
Ìzine dokunur
Her harf içimde kırılmış
Bir aynanın parçası gibi derinime batar

Her kelimenin düşeceği bir mevsim
Her yaranın kendine ait bir vakti var
O mevsim geldiğinde
Tek bir dizeyle
Bütün susuşlarımı anlatacağım
Ve kimse bilmeyecek
O tek dizenin arkasında
Kaç uykusuz gece
Kaç kırık umut
Kaç sessiz gözyaşı saklı olduğunu
Kimse fark etmeyecek
Hangi mısrada kırıldığımı

Şimdi kalemini eline almayan
Bir yazar gibiyim
Oysa içimde yazılmayı bekleyen
Binlerce mısra
Sessizce nefes alıyor
Bilirim en uzun suskunluklar bile
Bir gün tek bir dizeyle kırılır
Küllenen harfler
Yeniden kor olur
Yüreğin kapısı usulca aralanır

Belki bugün değil
Ama yarın
Yine bir kelime tutar elimden
Ve ben kendi sessizliğimden geçerek Yeniden şiire varırım


Şimdi içimde dinmeyen
Bir akşam var
Ne geceye karışıyor ne sabaha
Yarım dize
Yarım kaldı dilimde
En çok sustuklarım
Tamamlayamadı beni
Hiç bir gidiṣ
Bir kelime eksildi diye değil
Bir yürek sustu diye yarım kaldı
Ve Ìnsan bir gün belki
Yarım kalmıṣ bir dizede
Kendi sessizliğini de yazar
En koyu karanlık bile
Bir harfin ucunda incelir bazen



sevay