Bugün içimde bir kapı vardı, açılmadı
Ne kilitliydi
Ne de anahtarını kaybetmiştim

Sadece bazı kapılar
Ìnsanın kendi içinde
Sessiz kalmayı seçer
Sustum ben de

Bugün kendime
Baktım uzun uzun
Eksik değildim, sadece yarımdım
Çünkü içimde fazla fazla
Yaşamıştım acıları

Bir fincan
Soğumuş çayın yanında bekleyen
Bir cümleydim sanki
Söylenmemiş, yarım kalmış
Kimsenin duymadığı
Bir fısıltı gibi büyüyen

Büyüyor içimde bu Haziran
Sahi,..
Sen hiç duydun mu
Suskunluğumun ardındaki o gürültülü çığlığı?

Gökyüzü aynı Gökyüzü
Ama kuşların taşıdığı haber çok ağır
Kanatlarında bir Haziran’ın daha
Sessiz yükü var

Kendime baktığım o aynanın kırığında
Haziran artık bir yas takvimi
Her yaprağında kopan bir fırtına
Her gününde
Ìçime düşen başka bir sızı var

Tarihler ilerliyor
Saatler dönüyor
Ama benim zamanım
Hep o en
Yarım kaldığımız günde duruyor

Artık ne Güneş’in sıcağı
Avutuyor bu teni
Ne de yeni bir mevsim
Silebiliyor içimdeki resmi

Ben Haziran’ı
Bir ay diye bilirdim eskiden
Şimdi her gününü
Acıyla saydığım
Sessiz bir ömrün en derin özeti
Bambaşka bir zaman dilimi

Bazı insanlar takvimlerden değil
Ìçlerinde taşıdıkları
Yaralardan geçer yılları
Çünkü bazı acılar günlere değil
Ruhun en sessiz köşelerine yazılır
Ve bazı Haziran’lar
Hiç bitmez
Sadece insanın içinde
Başka bir mevsime dönüşür

Kimi zaman bir sonbahar olur
Dökülür hatıraların yaprakları
Kimi zaman bir kış olur
Sessizce üşütür geçmişi
Ama bazı Haziranlar vardır ki
Takvimden silinse bile
Ìnsan’ın kalbinde
Hep aynı tarihte kalır



sevay