o
gün
sendin
birdenbire
karşıma çıkan
kolların uzadı bana
yine de anımsayamadım...
tabii şaşırdın, gözlerin buğulu
benimse hevesim yoktu anla/t/maya
değişmiştin. kırışıklarında naif bir ifade ile
tümüyle bambaşka biriydin, ama söyleyemedim
anladım ki, bir tek sen değildin hepten değişmiş olan
ben de değişmiş olmalıydım, coşku içinde haykırmadıysam
oysa kolların hala açıktı. öylece donmuştun, kaybolmuştu sesin...


ben yürüyenleri, bizi izleyenleri düşünüyordum, merakla bakan
"bir şey söylemeyecek misin?", dediğinde; iç sesimi arıyordum
zihnime gömdüğüm sıcak sesini bulamıyordu hücrelerim
ve yüz ifaden değişti, kızardın bozardın. düştü kolların
nasıl olduysa "şimdi sen!" çıktı dudaklarım arasından
o an gülümsedi gözlerin ve yiniden açıldı kolların
"şu ana kadar..." diyebildim, parçalandı cümlem
"geldim, karşındayım!" dedin yalvarırcasına
sanki heyecan duymamı bekliyordun
dayanılmaz hasretimi anlatmamı
oysa çok geç kalmıştın, çok geç
kendine, bana ve her şeye...
hiç sebepsiz gidişlerden
o kayboluşlardan
dönülse bile
ne fayda
yürekte
varsa
yara
ve
ar




H.K
(!) Sthlm