Bendeki seni nasıl tanımlarım bilir misin?

Bir tuvalin üzerine dökülen gölge gibi değil,

Güneşin tuvale attığı imza gibi.

Sıradan bir aynanın yansıması değil bu,

Kırıldıkça çoğalan,

Çoğaldıkça keskinleşen bir ışık tayfı.

Seni bir kelimeye sığdırmak,

Okyanusu bir sürahiye hapsetmeye benzer.

Ben seni sözlüklerden değil,

Gece yarısı ansızın başlayan bir fırtınanın

Camda bıraktığı o belirsiz, o derin izin sessizliğinden okudum.

Bendeki sen;

Bir kentin en kalabalık meydanında

Nefesini tuttuğun o tek saniye.

Haritalarda çizilmemiş bir patika,

Rüzgârın yönünü değiştiren

Görünmez bir kanat çırpışı.

Ne seni mısraların ritmine hapsettim

Ne de eski şairlerin yıpranmış kafiyelerine.

Sen, henüz yazılmamış bir şiirin

Kâğıda düşmeden önceki

O ağır, o görkemli sancısısın.

Şimdi soruyorum kendime:

Tanımlamak mı seni eksilten,

Yoksa seni bende bir ömür

İsimsiz bir fısıltı gibi taşımak mı?