Sen hiç yaşarken öldün mü benim gibi?
Nefesin var da ruhun yorgun düştü mü?
Gözlerin gökyüzüne bakarken,
İçinde bütün yıldızlar birer birer söndü mü?

Ağladın mı benim gibi,
Sokak sokak aradın mı kaybolan kendini?
Her adımında biraz daha eksilip,
Sessizliğin koynuna bıraktın mı kalbini?

Hiç yıkıldı mı hayallerin benim gibi?
Daha bahar gelmeden sarardı mı umutların?
En çok sevdiğin, en derin yaran olup,
Gülüşlerin hüzne teslim oldu mu?

Ben, adını rüzgâra emanet ettim,
O her estiğinde biraz daha dağıldım.
Deniz kıyıya kavuştu her defasında,
Ben sensizliğin kıyısında kaldım.

Gece, siyah bir tül gibi omuzlarıma indi,
Ay bile gözyaşımı aydınlatmaya utandı.
Bir ömür seni bekleyen yüreğim,
Kendi küllerinde usulca yandı.

Şimdi söyle...
Sen hiç yaşarken öldün mü benim gibi?
Bir kalbi severken kendinden vazgeçtin mi?
Yoksa yalnızca gittin de,
Ardında ömür boyu susmayacak bir sessizlik mi bıraktın?