Karanlığın, sükûtun ve yarım kalmışlığın içinden konuşan; yalnızlığı sadece bir his değil, insanın öz kimliği olarak tanımlayan son derece sarsıcı ve derin bir şiir kaleme almışsınız Ebru Hanım
Özellikle "açılmadan yakılan mektuplar" ve "çürük iple teyellenmiş hevesler" imgeleri, duyulmamış çığlıkların ve tutunmaya çalışırken kırılan umutların sızısını farklı bir duygu yoğunluğu ile anlatıyor. İnsanın kendi yalnızlığında kayboluşunu ve o yalnızlığa kendi adını verişini anlatan, hüzün dozu yüksek, unutulmaz bir iç döküm olmuş. Kaleminize ve yüreğinize sağlık.

adımız artık bize yürümeyen adımlarımız olmuş... dedirtti şiir

şiire, şaire saygımla..

Güzel,anlamlı bir çalışma olmuş tebrik ederim başarılarının devamını dilerim selam ve saygılarımla

Anlamlıydı.

Bu sevda içimde tüter dumansız
Gel gülüm, gel artık ahu zar etme!
Hasretin bağrımda büyür amansız
Hicrana sarılıp ömrün nar etme!

Gel haykır bu aşkı eyleme pinhan!
Sevdalar yeşermez olursa nihan
Yak vuslat nurunu şen olsun cihan
Duy aşkın sesini yolum zor etme!

Bu şiir derin bir yalnızlık ve tükeniş duygusunu çok katmanlı biçimde dokuyor insanın içine işliyor

İsimsizlik karanlık bekleyiş ve çürüyen umutlar gibi imgeler birbirine dolanarak okuru o eşiklerdeki sonsuz bekleyişin tam ortasına bırakıyor

Her dörtlükte bir parça daha eksilen bir benlik var sanki buz kokulu anılar kanayan ruh ve duyurulamayan sesler hepsi bir araya gelince şiir adeta kendi kendini yaralayan bir ayna oluyor

Dil çok akıcı ve içten imgeler özgün özellikle kapanmayı unutmuş göz perdeleri kurumayı bilmeyen ıslaklıklar ve çürük iple teyellenmiş hevesler gibi ifadeler akılda kalıcı

Genel olarak hüzünlü ama güçlü bir şiir okurken hem acı veriyor hem de o acının güzelliğini hissettiriyor

Tebrikler bu kadar samimi ve dokunaklı yazmak kolay değil.

Kalemine kelamına yüreğine sağlık
☕🙏