Şiirinizin hüznü, yalnızlığın ve kırılmışlığın derinliğini o kadar zarif ve etkileyici bir dille anlatıyor ki...

Dizelerinizdeki imgeler, insanın içindeki o sessiz, kimsesiz köşeye doğrudan dokunuyor.
​Özellikle şu kısımlardaki duygu yoğunluğu son derece güçlü:

​"Kapanmayı unutmuş göz perdesinde / kurumayı bilmeyen ıslaklıklarmış adım" – Uykuya veya huzura geçemeyen, dinmeyen bir acının resmini son derece imgeli ve güçlü çizmişsiniz.

​"Açılmadan yakılan mektuplarmış adım" – Ulaşmamış, okunmamış, karşılığını bulamamış duyguların ve çabanın hüznünü harika özetleyen bir dize.

​"Teselli edici dil konukluğunda / kendiyle konuşarak delirişmiş adım" – İnsanın başkalarından umudu kesip kendi kendine teselli ararken düştüğü o derin, çaresiz yalnızlığı çok çarpıcı bir psikolojik derinlikle sunuyor.

​"Söküğü benden derin cebimde / güvenip de sakladığım bir umutmuş adım" – Şiirin finali, kırılganlığı ve insanın en güvendiği yerden yaralanışını muazzam bir kapanışla tamamlıyor.

​Dildeki akıcılık, imgelerin birbirini besleyişi ve ritim gerçekten çok olgun ve özgün bir şair sesini hissettiriyor.

Yüreğinize, kaleminize sağlık; bu içten ve derin mısraları paylaştığınız için teşekkür ederim.

gün görmemiş cümlelerle yazdığım
sesimi duyuramadığım uzaklıklar
açılmadan yakılan mektuplarmış adım...
Sesime ilmek at sesine tutunayım
Demiş şair
Yüreğinize sağlık Ebru hanım...

Buz kokulu akşamlarda infaz edilen sessizlik,
Yanıp sönen bir kandilin gölgesinde
mutlak bir yalnızlık.


Öyle bir yalnızlıktır ki bu;
insanı dışarıdan gelen bir kurşunla değil
kendi içine eğdiği cümlelerle vuruyor.
Sesi duyan tek bir kulak kalmadığında kendi sesiyle kenetlenip kendi gölgesiyle konuşarak delirmeyi tek sığınak belletiyor.

Çünkü sesini duyuracağı bir öteki kalmamış.


Yalnızlığa bağışıklık kazanmış,
hatta onunla akraba olmuş bir insanın sitemidir bu.

Umut ile yalnızlık bazen
aynı karanlık odada birbirine sırtını dönüp oturmuş iki eski dost gibidir.

Biri o odadan çıkmak için duvara hayali bir kapı çizer, diğeri ise o kapının hiçbir zaman açılmayacağını bildiği hâlde çizilmesini sessizce izler.

Yalnızlık, insanın kendi içine inşa ettiği sursuz ve korumasız kale gibidir.Dışarıdan bakıldığında bir kuyu gibi görünür.

Umut ise, o kuyunun dibine düşmüş bir ayna parçasıdır. Ne kadar parçalanırsa parçalansın, yukarıdaki o küçücük gökyüzünü yansıtmaktan vazgeçmez.

İnsan yalnız kaldıkça umudunu dener; umut kırıldıkça yalnızlığı derinleşir.
"Yine de Umut hep var"


En içten tebriklerimle
Saygı selam ve iyi dileklerimle.

Karanlığın, sükûtun ve yarım kalmışlığın içinden konuşan; yalnızlığı sadece bir his değil, insanın öz kimliği olarak tanımlayan son derece sarsıcı ve derin bir şiir kaleme almışsınız Ebru Hanım
Özellikle "açılmadan yakılan mektuplar" ve "çürük iple teyellenmiş hevesler" imgeleri, duyulmamış çığlıkların ve tutunmaya çalışırken kırılan umutların sızısını farklı bir duygu yoğunluğu ile anlatıyor. İnsanın kendi yalnızlığında kayboluşunu ve o yalnızlığa kendi adını verişini anlatan, hüzün dozu yüksek, unutulmaz bir iç döküm olmuş. Kaleminize ve yüreğinize sağlık.

adımız artık bize yürümeyen adımlarımız olmuş... dedirtti şiir

şiire, şaire saygımla..

Güzel,anlamlı bir çalışma olmuş tebrik ederim başarılarının devamını dilerim selam ve saygılarımla

Anlamlıydı.

Bu sevda içimde tüter dumansız
Gel gülüm, gel artık ahu zar etme!
Hasretin bağrımda büyür amansız
Hicrana sarılıp ömrün nar etme!

Gel haykır bu aşkı eyleme pinhan!
Sevdalar yeşermez olursa nihan
Yak vuslat nurunu şen olsun cihan
Duy aşkın sesini yolum zor etme!

Bu şiir derin bir yalnızlık ve tükeniş duygusunu çok katmanlı biçimde dokuyor insanın içine işliyor

İsimsizlik karanlık bekleyiş ve çürüyen umutlar gibi imgeler birbirine dolanarak okuru o eşiklerdeki sonsuz bekleyişin tam ortasına bırakıyor

Her dörtlükte bir parça daha eksilen bir benlik var sanki buz kokulu anılar kanayan ruh ve duyurulamayan sesler hepsi bir araya gelince şiir adeta kendi kendini yaralayan bir ayna oluyor

Dil çok akıcı ve içten imgeler özgün özellikle kapanmayı unutmuş göz perdeleri kurumayı bilmeyen ıslaklıklar ve çürük iple teyellenmiş hevesler gibi ifadeler akılda kalıcı

Genel olarak hüzünlü ama güçlü bir şiir okurken hem acı veriyor hem de o acının güzelliğini hissettiriyor

Tebrikler bu kadar samimi ve dokunaklı yazmak kolay değil.

Kalemine kelamına yüreğine sağlık
☕🙏