bu nasıl bir niyaz ki
gökleri titretmesin,
arşı tir tir titretip rahmetin kapılarını sonuna kadar zorlamasın!

şair, kanatlarını bir kenara fırlatmış,
çamuruyla, günahıyla, noksanlığıyla, yani katıksız insanlığıyla durmuş Yaradan’ın huzurunda.

içindeki köy alev alev...
geçmişe, çocukluğuna bağlayan o nazlı köprüler patır patır çöküyor.
ne deniz sönüyor o yangında ne de gök.


sesinden zift gibi kurumlar dökülürken,
kendi ateşiyle kavrulmaktan bitap düşmüş bir insanın göğe uzatılan avuçlarıdır bu.

insanın giyebileceği en ağır kumaş,
kendi yangınının külüdür üstadım.
onu giyen şair artık yanmaktan korkmaz.
çünkü sen zaten ateşin içinden geçmişsin.
geriye sadece dua etmen kalmıştır.


külün altından yeşeren tüm duaların gök katında karşılığını bulsun.
âmin,
bin defa âmin.

eyvallah İmbat şair.