Şöyle çekmeceyi bir aralayalım:

Tamamen açmaya korkuyorum! Başımıza her an, her şey
gelebilecekmişcesine BİR karakorkununheyecanısaklıavuçlarımda!

Kimnorm,kimnormal,kimanormal,diye,bir,yazı,buldum!



Dahası,ne,mutlu,bugün,üflediğimiz,havaya:))



Tebirklerimle imbatto

Ne delilik tam anlamıyla,
ne de velilik bu.

Belki de ikisinin tam kesişim noktasında,
o incecik çizgide durup kendi içindeki derin boşluğa bakma cesaretidir belki.

Fernando ya da ruhunun sana koyduğu o diğer adıyla Paulismo yazdıkların,
bir insanın kendi oluş mücadelesinin çeperlerine tırnaklarını geçirme çabasıdır belki de.

Yaşamaktan,
görünmekten,
incinmekten ya da yargılanmaktan korktuğumuz her an, ruhumuzun yerine bir muhafız koyarız ya ôyle bir şey.
İşte o çekincelerimiz,
zamanla bizim yerimize konuşan,
bizim yerimize susan,
bizim yerimize yaşayan birtakım benlikler doğurur. O kadar çok saklanırız ki,
saklandığımız o siperlerin her biri ayrı bir "biz" olup çıkar karşımıza.

İçimiz bir insan müzesi gibi ama
sergilenenlerin çoğu aslında biz değiliz.
demek istiyor sanırım sevgili İmbat.

İnsan, kendine tıkıştırılmış bir sürü "biz"in toplamıdır aslında.



Karıştırdıkça elimize batan,
geçmişin o ucu keskin anıları...
Bir çekmeceye ne kadar çok şey sığdırmaya çalışırsan, o kadar zor kapanır ya hani
işte tam da bu yüzden dikiş tutmaz bizim normal dediklerimiz.


Sevgili dostum.
Senin buralardan geçiyor oluşun,
dokunduğun her dizeye ve muhatap olduğun her ruha sessiz ama derin bir güzellik katıyor oluşun için diyorum ki;
İyi ki o düğmelerini iliklemediğin içtenliğinle buradasın.

Felsefesi ve derinliği çok güçlü bir şiir kutlarım

Yani

Hiç kimse

O zaman varlığımız da hiç siz dediğimizde var oluşumuz

Çocukluğumuzun yanında
hayeller kahramanı ve hayel dünyamız

Yazılmamış bir kitabın beyaz sayfası olmalı hedefimiz kirsiz lekesiz işte insanız dedirtebilen

Hiç bir şey istememe fıtratın içerisinde
tersliğinde

Fernando'nun düşlerinde

Şiirin çekmecesi kutlarla dolu şair

Tebrikler

yudumyunus