Henüz dünya kurulmadan önce,
Bir merhamet sağanağıydı senin adın.
Gökten dökülen ilk yağmur damlası,
Toprağa düşen ilk cemreydin.
Kimse bilmezdi adını henüz,
Ama sen, kalbinde taşırdın evladını Anne.

Yorucu gündüzlerin yorgun şafağında,
Gözlerinde biriktirdiğin uykuları feda ettin.
Bir beşiğin ritminde saklıydı dünyan,
Duaların, gökyüzünün en yüksek katına erişirdi.
Sen ki, acıyı tebessümle saran,
Karanlığı şefkatinle boğan tek sığınaktın.

Yollar uzadı, yıllar geçti üzerimizden,
Yüzündeki çizgiler, ömrümün en güzel haritası oldu.
Her bir kırışıklıkta bir fedakarlık saklı,
Her beyaz saç telinde benim bir hatam, bir telaşım.
Sen hiç incitmedin, hiç kırılmadın,
Dünya üzerime yıkılsa, sen sarsılmaz kaledin.

Ellerin, toprağın bereketi gibi kutsal,
Gözlerin, fırtınalı denizlerde liman.
Kimse sevemez senin gibi hesapsız,
Kimse bağışlayamaz hataları böylesine sınırsız.
Sen bir anne değil, bir ömrün mimarısın,
Gölgen bile yeter, şu yalan dünyayı ısıtmaya.

Şimdi kelimeler yetersiz, mısralar boynu bükük,
Sana olan minnetimi anlatmaya güç yetmez.
Sen benim ilk nefesim, son güvenli limanımsın,
Zaman akıp gitse de, her yaşımda rehberimsin.
Cenneti ayaklarının altına seren o yüce irade,
Seni başımın tacı, kalbimin en derin sızısı eyledi.

Yorulmak bilmeyen adımlarınla yürüdün bu hayatı,
Dikenli yolları serdin önüme bir gül bahçesi gibi.
Kendi ömründen eksiltip benim ömrüme ekledin,
Bir gün bile şikayet etmedi o vakur, o asil sesin.
Sen, benden vazgeçmeyen tek insan,
Dünya arkasını dönse de yüzü her daim bana dönük olan.

Sustuğun zamanlarda bile içindeki fırtınayı duydum,
Benim canım yandığında, senin yüreğinin nasıl kavrulduğunu gördüm.
Gözyaşlarımı kurutan o sıcak nefesin,
Kış ortasında baharı getiren mucizenin ta kendisiydi.
Hiçbir lügatte karşılığı yok senin bu karşılıksız sevgini anlatan,
Hiçbir terazi tartamaz bir annenin evladı için çarpan kalbini.

Bir gün zaman benden seni, seni benden uzaklaştırsa da,
İçimdeki çocuk her zaman senin adınla ağlayacak.
Attığım her doğru adımda senin imzan var,
Kazandığım her zaferde senin gizli duaların saklı.
Sen, bu yalan dünyada bulduğum en büyük gerçek,
Solmayan, eskimeyen, zamanı dize getiren tek çiçeksin Anne.

Helal et ömrünü, helal et uykusuz gecelerini,
Sana adanan bin ömür bile ödeyemez bir tek tebessümünün bedelini.
Başımı dizine koyduğum o an, dünyanın en zengin insanıyım,
Sen var ol ki Anne, ben de bu hayatta ayakta kalayım...

Ufuk Güney