Bütün varlığı mı önüne serdim,
Dost bildiğim candan melâmet gördüm.
Bir dal uzatana canımı verdim,
Günün arkasından nedâmet gördüm.

Yârenlik edilmez huzur çalanla,
Münafıklar gezer nifak salanla.
Göz boyadım sanır cahil yalanla;
Yüzünde şeytanî alamet gördüm.

Yolunu şaşırmış kulun her biri,
Gözünü bürümüş dünyanın kiri.
Kalmamış kalplerde vicdanı diri;
Kulların hâlinde vehamet gördüm.

Gençlik dönmez gayri, çok uzaklaştı;
Zaman akıp geçti, saçlar aklaştı.
Hayat tükenirken ölüm yaklaştı;
Eceli gelene kıyamet gördüm.

Gülü soldurdular, bülbül ötmüyor,
Zalimin ettiği akla yetmiyor.
Gönül bu devrandan razı gitmiyor;
Her yanda bir başka melânet gördüm.

Makam, mevki, kıdem, hepsi geçici,
Her gelen misafir, her can göçücü.
Bir Hâkim var, suçlu suçsuz seçici;
Divan-ı âlîde azamet gördüm.

Nûrfânî der dertler dizildi kat kat,
Taşlaştı gönüller, kalmadı şefkat.
Adalet yaralı, baş tutmuş firkat:
Hakk’ın kapısında selâmet gördüm.

Nuriye Akyol
01/7/2026

Nice dost sandığım sırtını döndü,
Nice sözler vardı özünden söndü.
Dünya denen han da bir gün boş kaldı,
Fanî olanlarda ibretlik gördüm.
-------Efsuni Kalem
Çok teşekkür ediyorum.