Ellerim zincirli şimdi, ayaklarım serbestçe gezinir bu kör zindanda,
Az önce, hükmüyle bir bir idam edildi o nazenin kelimeler.
Bakın şu tezatın vahşetine; dehşetin rengi boyanmış tozpembeye!
Kuru odun niyetine yakıldı o canım şiirler,
Tükendi mukaddes ateşin közü, geride kalan yalnızca soğuk kül ve kara is...
​Yarınlar bilsin diye sinemde sakladığım o masum umutlar,
Şimdi birer suçlu gibi sallanır durur darağacının urganlarında.
Meğer ne müşkül zanaatmış sevebilmek şu uçsuz buçuksuz gökyüzünü!
Ve ne ağırmış saklamak koynumda, çocukluğumun o tozlu sokaklarına ait hayalleri.
​Sorarım size ey feleğin zalim çarkları!
Her şey mi kurşuna dizildi bu uğursuz gecede?
Her renk mi soldu, her gül mü sarardı acımasızca?
Bakın, sakaklarıma yağan şu erken kar, ebedi esaretimin habercisidir;
Ve şimdi kapkara semalar, intikam ateşini taşıyan Ebabil kuşlarını beklemektedir!