Güneşin altında kavruk yüzleri,
tenleri esmer...
Ve nasırlı elleriyle çizerler toprağın üstüne
en büyüleyici tabloyu.
​Kokuyor altın renkli başaklar!
Kovalar sap samanı,
sap samanla yarışır,
Cenge durmuştur hoyrat bir Ağustos sıcağı...
​Geceler sabaha ulanır,
yürek yüreğe,
omuz omuza...
Sırtlanır insanlar imece usulü toprağın mukaddes yükünü.
Ve emek,
o mübarek alın teri,
döner ekmeğe...
Bir yılın mükafatıdır bu,
karlı günlerin sığınağı,
büyük, sıcak kalesi...
​Lakin zaman...
Ah, o geçip giden zaman unutturamaz burnumdaki kadim kokuyu!
Gözümün önünde dedem,
Hasat ederken o sonsuz ovaları...
​Duyarım hâlâ:
Teknede kabarışını o ekşi mayanın,
Ve o uykusundan uyanan hamurun
ateşle ilk buluştuğu anı!
Fırının kapısından sızan o ilk nefes,
O çiğliğin pişkinliğe döndüğü,
Deli gibi tüten o can kokusu...
​İşte o koku yükselir göğe!
Ve sadık bir yârdır,
bir kavgadır,
bir sevdadır
avucumda kalan memleket toprağı!
​Varsın geçsin mevsimler,
sararsın varsın yapraklar;
Bu mukaddes hafıza,
bu ölmeyen kök,
ölümün gölgesini bile bağışlar!