Avuçlarımda cam kırıkları,

Senin "yalancı" diyen bakışlarına çarptıkça kanıyor.

Savunması elinden alınmış
bir sanık gibiyim;
Gözlerinde kurulan mahkemede,
Sesim, önyargının gürültüsünde boğuluyor.

​Bir uçurumun kıyısında el ele tutuşurken,
Sen elini çektin, ben boşlukla baş başa kaldım.
En çok güvendiğim dağın karlarında
üşürken,
Kendi gerçeğimi,
senin şüphenin gölgesinde yitirdim.

​Sahi, ben mi bir yalanı inşa ettim,
Yoksa sen mi zihninde,
Beni kendi karanlığına hapsettin?

​İnanmanı istemiyorum;
Çünkü...
İnanmak, senin lütfun olamayacak kadar değerli.
Sana anlatacak,
seni ikna edecek
tek bir kelimem kalmadı.

Bülbülü kargayla, gülü çöplükle,
Beyazı karayla lekeleyemezsin;

Zamanın en saf yerinde kirlettiğin her an,
Beni sana değil, kendime yabancılaştırdı.
​Geriye kalan;
Koca bir hayal kırıklığı,
Yenilir yutulur olmayan bir yanılgı,

​Şunu sakın unutma:
Sen beni kendi terazinde astığın için,
Ben suçlu olarak ölmüyorum.
Beyazlar karaya döndü,
Bir aşk daha şüphenin uğrunda
yavaşça gömüldü.

​Bu büyük enkazı, sana bıraktığım yerden izliyorum;
Sana son bakışım, sana son sessizliğim.
Usulca "git" dediğin yerden izlerini takip edip uzaklaşıyorum.

Şimdi sadece senin vicdansızlığının
Kara lekesinde
hakikatini görmediğin vebalde
belkide ağladığın o ıssız gecede
Ölürken söylediğin o son hecede yaşıyorum
Seni Rabbim affetsin ben affedemiyorum....