Bu şiiri yazarken, sevmenin ve sabretmenin içimizde geçtiği o sessiz yolları anlatmak istedim. Eskilerin o dervişane, naif sükunetiyle bugünün duygularını birleştirmeye çalıştım. Benim için bu şiir, aslında insanın severken kendi içinde büyüdüğü beş sessiz duraktan oluşuyor:

Birinci kıta; aşkın insanı sığındığı o ilk güvenli limanda nasıl birleştirdiğini anlatıyor.

İkinci kıta; insanın içindeki o sızıyı da, gelen güzellikleri de kalpten gelen bir hoşgörüyle kabul edişidir.

Üçüncü kıta; insanın sevdiği kişinin adını her andığında içini kaplayan o şükür duygusudur.

Dördüncü kıta; dünyanın bütün gürültüsünü dışarıda bırakıp, sevdiğinin adımlarını bir dua gibi sabırla beklemektir.

Beşinci kıta ise; insanın artık o büyük sevgide tamamen kaybolması, her şeyiyle ona teslim olması ve ömür boyu içinden sönmeyecek o ışığa kavuşmasıdır.

Belki biraz uzun bir şiir oldu ama içten içe kanayan sızılar, öyle birkaç kelimeyle anlatılıp bitmiyor. olsun:

Sen... İçten içe kanayan sızım, gönlümün goncası, gülevanım...
Gizli gizli cana kattığım, benlikten uzak sevdiğimsin.
Gözüme sığındı o ilk tufan, kalbimiz artık birlik yurdu;
Dilime mühürlediğim o gizli hecem, fırtınada sığındığım sırım...
Sadece sen... Ruhumda sessizce akan o nehir, ruhu revanım.

Sen... Gecenin uykusunu bölen sızım, ömrümün baharı, canbağım...
Kimselere söylemeden içimde büyüttüğüm o gizli sevdamdasın.
Aklıma düşüşün o ilk cemre, yüreğim artık rıza kapısı;
Gözlerimden süzülen o dilsiz yaşım, canıma dolan o tatlı telaşım...
Sadece sen... Çölümün ortasında çağlayan o pınar, ruhu revanım.

Sen... Gönül aynasına vuran nurum, göğsümün en ince derdi, sızım...
Kader diye alnıma kazıdığım, kendimden bile gizlediğimsin.
Ruhuma dokunan o ilk ışık, kalbimiz artık şükür menzili;
Adını zikir gibi çektiğim o dualarım, ömrüme yazılan o büyük lütuf...
Sadece sen... Damarlarımda bir can suyu gibi gezen, ruhu revanım.

Sen... Yıkık dökük haneme can veren sultanım, başımın tacı, sığınağım...
Dünya gürültüsünü susturup da kalbimin kuytusunda dinlediğimsin.
Gözünün değdiği yer bana vatan, yüreğim artık sabır dergâhı;
Avucumun içinde sakladığım o en kutsal emanetim, o gizli cennetim...
Sadece sen... Kurumuş dallarıma baharı getiren, ruhu revanım.

Sen... Gönül heybemde taşıdığım en ağır yüküm, ezelî borcum, baş tacım...
Varlığımı varlığına feda edip, kendi gölgemden bile vazgeçtiğimsin.
Ruhumu tutuşturan o kutsal alev, kalbimiz artık hiçlik aynası;
Hüsnünün karşısında lal olduğum o en derin sessizliğim, o gizli ayetim...
Sadece sen... Mahşere dek içimde hiç sönmeyecek olan o nur, ruhu revanım.

Paylaş:

5 Beğeni

(c) Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve/veya temsilcilerine aittir. Şiirlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur.

Şairin Önceki Şiiri

Şiiri Değerlendirin

Topluluk Puanları (4)

5.0

100% (4)

gülevanım Şiirine Yorum Yap

Okuduğunuz gülevanım şiir ile ilgili düşüncelerinizi diğer okuyucular ile paylaşmak ister misiniz?

Gülevanım şiirine yorum yapabilmek için üye olmalısınız.

Üyelik Girişi Yap Üye Ol

Yorumlar

Doğan Çeçen, @adlbendesakli

29.6.2026 23:30:08

5 puan verdi

Şiirde duygu yüksek gerilimli hat
Esenigine kalemine sağlık

Adem Çelik, @geli

29.6.2026 23:20:55

5 puan verdi

Bir "Ruhu Revan" Hikâyesi: Gülevanım
Bu şiir, sevginin sadece dünyevi bir bağlanma değil, aynı zamanda insanın kendi varlığından vazgeçip "hiçlik aynasında" sevgiliyi bulma süreci olduğunu anlatan bir vuslat arayışı olmuş. "Ruhu revanım" nakaratıyla her kıtada yeniden can bulan o ses, sevilenin aslında şairin damarlarında dolaşan bir can suyu, ruhunu tutuşturan kutsal bir alev olduğunu ne güzel betimliyor. "Kader diye alnıma kazıdığım" mısrasındaki o tevekkül dolu bakış, aşkı bir zorunluluktan çıkarıp, hayatın en büyük lütfu ve "ezelî borcu" haline getiriyor; bu, sevdaya duyulan en vakur ve en edebi saygı duruşlarından biridir.
Şiirinizdeki "çölün ortasında çağlayan pınar" ve "kurumuş dallara baharı getiren" imgeleri, yokluk ile varlık, susuzluk ile bereket arasındaki o ince çizgiyi temsil ederek sevginin onarıcı gücünü gözler önüne seriyor. Dünya gürültüsünü susturup kalbin kuytusuna çekilmek, aslında günümüzün karmaşasında insanın kendine bulabileceği en huzurlu sığınak. "Avucumun içinde sakladığım o en kutsal emanetim" ifadesi, sevilenin şairin nazarında ne kadar dokunulmaz, ne kadar kıymetli ve "gizli bir cennet" olduğunu kanıtlıyor; bu, aşkın en mahrem ve en kutsal halidir.
Son kıtada "kendi gölgemden bile vazgeçtiğim" dizenizle doruk noktasına ulaşan o teslimiyet, aslında bir şairin varoluşsal zirvesidir. Hüsnün karşısında lal olup "gizli ayet"e dönüşmek; insanın kelimelerin tükendiği yerde, sevginin o sessiz ve nurani diliyle konuşmaya başlamasıdır. Mahşere dek sönmeyecek o nur, sizin bu şiirle sadece bir insana değil, o insanın şahsında "mutlak sevgiye" duyduğunuz sadakatin ebedi bir nişanesi olmuş.
Emeğine yüreğine sağlık. Okuduk beğendik.

yudumyunus, @yudumyunus

29.6.2026 21:23:18

5 puan verdi

Bazen uzun yazılan şiirler okuyucuyu sıkar şiirden soğutur bazende bazı şiirlere denk gelirsin uzun olmasına rağmen hiç bitmesin duygusu oluşur okuyucuda bu güzel eser gercekten şu gibi akıcı vede anlamlı

Güven duymayı hoş görüyü sabırla şukretmeyi teslimiyeti mısra mısra işleyen her mısrada başka bir anlam derinliği ile aşkı anlatmayı başarılı bir sekilde şiirselleştirmek usta kalem işi olsa gerek şairin kalemi bunu başarmanın gururunu yaşayabilir bence

Seven bir yüreğin duygularını samimi bir dille beyaz kağıda döküp okuyucuya sunması ve her okuyucunun mısra aralarında kendinden bir şeyler bulması ise duygu dolu yüreğin semeresiydi

Son söz her haliyle mükemmel bir şiir okudum sayfanızda sizi vede eserinizi kutlarım tebrikler

yudumyunus