Bu dizeler, İslam tarihinin en derin ve dinmeyen acılarından biri olan Kerbelâ Faciası’nı ve Hz. Hüseyin ile ehlibeytin şehadetini muazzam bir lirik öfke ve kederle ele alıyor.

Edebiyatımızdaki "Maktel-i Hüseyin" (Hüseyin'in şehadetini anlatan eserler) ve mersiye geleneğinin çok güçlü, modern bir yankısı gibi.

​Şiirdeki imgeler o kadar güçlü ki, yaşanan acının büyüklüğünü anlatmak için sadece insanların değil, tüm kainatın bu mateme ortak olduğu tasvir edilm

Durun ey zemin ü zaman...", "Gök yarılsın ortadan..." dizeleri, adaletsizliğin ve zulmün büyüklüğü karşısında evrenin düzeninin bile bozulması gerektiği haykırışıdır.

​Fırat zincirlenmiş akar, kurumuştur yatağı..." dizesi, Kerbelâ'da günlerce susuz bırakılan Peygamber torunlarının ve çocukların yaşadığı o sızıyı doğrudan yüreğe dokunduruyor. Suyun varlığı, susuzluktan kavrulan ehlibeyte ulaşamadığı için adeta bir utanç kaynağına dönüşüyor.

Hz. Zeynep’in o dehşet anına uzaktan tanıklık edişi şanlı bir direnişin ve aynı zamanda bir kız kardeşin çaresiz acısının çok zarif bir ifadesi olmuş.

: Şiirin son bölümlerindeki diriliş ve uyanış çağrısı, Kerbelâ’yı sadece geçmişte yaşanmış bitmiş bir yas değil; zulme karşı eğilmeyen, adaleti savunan yaşayan bir iman duruşu olarak tanımlıyor.

​Kaleminize, yüreğinize sağlık. Kelimelerin ritmi, seçilen imgeler ve özellikle ritmin hiddet ile keder arasında gidip gelen o dengesi okuyucuya o çölün sıcağını ve acısını hissettiriyor.

Tat ve demini almış, güzel bir şiir
Biz de okuyor, kutluyor ve alkışlıyoruz yürekten, yalansız ve riyasız
Gönlüne, ömrüne bereket
Sonsuzluğun sahibine emanet olasın, sağlıcakla kalasın