Nice dağlar aşar sabrın kanadı,
Azim olan alır ömrün muradı.
Çalışan insanın gülmez feryadı,
Emek bir gün mutlak karşılık bulur.

Yağmur iner sessiz kuruyan dala,
Can gelir yeniden solgun yaprağa.
Kul umudun bağlar sonsuz yarına,
Her gece sonunda seher görünür.

Kibir ile çıkan sonunda düşer,
Alçak gönül olan gönüller aşar.
Merhamet tohumu sevgiye koşar,
İnsan insan ile değer kazanır.

Bir söz söylemeden önce düşün sen,
Kalp kırmak en ağır yüktür gerçekten.
Tatlı dil açılır kilitlenmişten,
Sevgiyle çözülür nice düğümler.

Geçer gençlik, geçer ömür dediğin,
Kalır ardından hep güzel dediğin.
İyilikle dolu geçen emeğin,
Yarınlara umut olur sessizce.

Dünya bir misafir konağı gibi,
Kimse kalıcı değil burada değil mi?
Bir nefes emanet, bir ömür gibi,
Kıymetini bilmek insana düşer.

Karanlık uzasa korkma geceden,
Yıldızlar doğarlar en koyusundan.
Ümit eksilmesin hiçbir yürekten,
Sabırla açılır bahtın kapısı.

Sonunda anılır yaptığın işler,
Ne altın kalır ne gösterişli yer.
İnsanlığa kalan güzel eserler,
Asırlar boyunca yaşamaya değer.

Öğüt olsun dilden dökülen sözüm,
Sevgiyle yeşersin her bakan gözün.
Doğruluk yolundan ayrılmasın özün,
İnsanlık en büyük mirastır sana...

Ufuk Güney