Günlerden bir gün ça ça ça demiş köyün delisi,
Nedense yada niyeyse.

Sonra damperli kamyonlar,
Sonra florasan lambalar,
Sonra beyaz çoraplar.

Ötesi olmayan gülüşmeler,
Şehvetli sevişmeler,
Artı onsekiz utançlar.

Ben bir günahkar değilim,
Daha dün gece elimde balta ile İbrahim gibi dolaşıp durdum,
Ama kırmaya kıyamadım içimde ki put’u.

Pistonları kırık bir us ile kendimden aşağı koştum,
Kollarım iki yana açık ça ça ça.

Sargı bezi istemiyorum kimden kimseden,
Şiryanımdan damlasın varsın kan.

Virgül buraya konmalı bence,
Ça,ça,ça dan sonraya.

Ah Kleopatra sen yok muşun sen,
Nümayiş edesim geliyor isminin her harfinde.
Desem de İnan ma,
Sevmiyorum işte tanrıçaları.
Yine fevkalade duruyor yuvarlak kalçaların,
Ortalama göğüslerin.

Tövbe ya,
Tövbeler olsun kırk bir kere.

İlla yedi gün mü olmalı haftalar,
Uzun mu olmalı Vedalar,
İmkansız mi olmalı vuslatlar.

Her tesbih kehribar sarısı diye içerliyorum ya,
Aslında hepsi f klavye hatası.

İyiyim çok iyi,
Çok kalibreli,
Çok uhtsiz.

Böyle işte,
Herkese selamlar,
Ça ça ça.