berzahın en müşkül tarafı ölüm değildir aziz
ölmeden evvel ölmeyi inkar eden in’sanın
kendi sesini hakikat sanacak kadar çoğalmasıdır

gün gelir
aynı göğün altında
birbirine secde eden gölgeler büyür

ışık
hiç eksilmez

lakin
bakış
karanlığı seçer

çünkü
her çağın kendine mahsus
bir serabı vardır

kimi ekmeğini putlaştırır
kimi kılıcını
kimi ilmini
kimi de
Rabbine varacağını söylediği yolu

işte orada
berzah başlar
henüz kabre inilmeden
henüz kefen kokusu toprağa değmeden
henüz melek ismi telaffuz edilmeden

bir ömür
kendi hükmünü
kendi lehine yazarken

hakikati
aleyhine şahit bırakır

şehirler gördüm
minareleri göğe uzanırken
gölgesi yere düşmeyen
meydanlar gördüm
alkıştan örülmüş

lakin

bir yetimin sessizliğini
taşıyamayan
çocuklar gördüm
oyuncaklarından önce
yarınlarını kaybeden

ihtiyarlar gördüm
tespihin de en çok
pişmanlığını çeken

ve nice yüzler var
aynı suyla yıkandığı halde
aynı kirle yürüyen

çünkü
pas
demirde değildi

ayna
camda değildi

yangın
ateşte değildi

hepsi
in’sanın
kendi nefsine açtığı
o dar geçitlerde idi

şimdi
hangi kapıyı çalsan
içeriden
bir ömür çıkar

hangi mezar taşını okusan
yarım kalmış
bir cümle

hangi yüze baksan
gizlenmiş
bir berzah

çünkü
berzah
yalnız ölümle hayat arasına çekilmiş
gayb perdesi değildir

hakikati bildiği halde
ona yürümeyen
her kalbin
ismi konulmamış
ilk yalnızlığıdır.
*
Mehmet Demir
13723