Dedim dinle ey yar gülüm açmış yanakta,
Dedi yârin güller gibi gelir i’miş.
Dedim kalmaz mı can daim konakta?
Dedi solan güller ölür i’miş.

Dedim; sevgiliye giden yol göster,
Dedi; kapı önce edep har i’miş.
Dedim; Bu nice yoldur bana göster,
Dedi; Kılavuzu ulu yâr i’miş.

Dedim; Bu gülşende yanan kimdir?
Dedi; Gir de gör söylemek sır i’miş.
Dedim; Giren çıkar mı sağ salim?
Dedi; Işıyan gönülde ar i’miş...

Dedim söyle bu yâr yolu nicedir,
Dedi ışık veren fener ar i’miş.
Dedim ışık bulur bana bu yolu,
Dedi yolun geçit vermez dar i’miş.

Dedim gülmez yardan yana bu yüzüm,
Dedi ağlar iki gözün zor dedi.
Dedim nedir buna var mı bir çözüm,
Dedi aşkın sana sönmez kor i’miş,

Dedim; Hangi bağda açtın sevgili,
Dedi; Hâk bağında eser gül yeli.
Dedim; Bende duyar mıyım o yeli?
Dedi; O yel şifa gözün kör i’miş.

Dedim derde deva var mı çare?
Dedi zikret Hakkı sudur nar’e.
Dedim derviş yandı gönül divane,
Dedi yol Mecnuna her dem fer i’miş.

Dedim yok ki buna benzer bir timsal,
Dedi güzel eştir bir tek gül misal.
Dedim görmez gözüm başka bir güzel,
Dedi böyle güzel ömre sır i’miş.

Dedim Ey mürebbi öğret ki Aşk’ı,
Dedi Sakın duyma bundan hiç kuşku.
Dedim Musalla da ölüyüm bil ki,
Dedi Aşk’a teslimiyet tur i’miş.

Dedim gönül ferman geçit hiç vermez,
Dedi aşık ferman bilmez zar i’miş.
Dedim gözü kara ferman zor buna,
Dedi gezdi çölü vaha har i’miş.

Dedim o ki İslam ile hür idi
Dedi bildim o bir Ebu zer imiş
Dedim sadık hem de aşık o dili
Yalnız kalan daim Ebu zer imiş...


Dindari/Osman Dindar/İst.