Gidişin bir vedadan fazlasıydı, bilirsin,
Evimde ışık kaldı ama içimde gece.
Adını anmıyorum artık herkesin içinde,
Çünkü en derin yaralar sessiz kanar sadece.

Hasret dedikleri meğer saatle ölçülmezmiş,
Takvim yaprakları eksilir, özlem eksilmezmiş.
Her akşam aynı boş sandalyeye gözüm takılır,
Yokluğun, varlığından daha ağır gelirmiş.

Kaç gece uykuyu senden kalan anılara sattım,
Kaç sabah gözlerimde yarım kalmış düşlerle uyandım.
Bir sesini duymak için dünyaları verirdim,
Şimdi sessizliğinle konuşmayı öğrendim.

Sen benim diğer yarımdın, bunu zaman da değiştirmedi,
Ne başka yüzler unutturdu, ne yıllar silebildi.
İnsan en çok sevdiğini değil,
Kavuşamadığını ömrü boyunca içinde taşırmış.

Eğer bir gün yollar yeniden seni bana getirirse,
Ne sitem ederim ne de geçmişi konuşurum.
Sadece başımı omzuna yaslar, gözlerimi kapatırım;
Çünkü bazı özlemler kelimelerle değil,
Kavuşunca sessizce diner.