Ey dil, yine aşkın kitabını aç bu gece,
Her satırında başka bir sır gizlidir.
Ne akıl çözer bu düğümü,
Ne zaman silebilir gönülde yazılanı.

Gül bahçesine vardım seher vakti,
Her gonca sevgilinin tebessümü olmuş.
Bülbül öyle yanık söyledi ki adını,
Sabah rüzgârı bile hüzne bürünmüş.

Bir zülf gördüm geceyi kıskandıran,
Ay utandı, yıldızlar perde çekti.
Bir bakış düştü gönlümün ortasına,
Asırlarca sürecek bir yangın ekti.

Leblerin lâl, sözlerin kevser idi,
Bir tebessümün ömre bedeldi.
Bir "gel" deyişin baharı doğurur,
Bir susuşun bin hazan ederdi.

Ey sâkî, sun aşkın kadehini,
Bu mecliste başka şarap istemem.
Aşkın sarhoşluğu yeter bana,
Dünya saltanatını bir yuduma değişmem.

Meyhane dedikleri gönül imiş meğer,
Her köşesinde hasret otururmuş.
Kapısını aşk açar, sabır bekler,
İçeride ayrılık usul usul konuşurmuş.

Pervane misali döndüm şem’in etrafında,
Kanatlarım ateş oldu, ses etmedim.
Yanmak kader yazıldıysa alnıma,
Kül olmayı da şikâyet bilmedim.

Geceler adını tesbih çekti,
Seherler yüzünü dua eyledi.
Ben her nefeste seni andıkça,
Kalbim secdeye vardı gizlice.

Dediler ki: "Aşk geçer."

Ben güldüm...

Geçen aşk değilmiş,
Geçen yalnızca ömürmüş.

Çünkü aşk, zamanın önünde eğilmeyen
Tek hükümdardır.

Nice padişahların tahtı yıkıldı,
Nice saraylar toprağa karıştı.
Fakat bir âşığın ahı,
Asırları aşarak göğe ulaştı.

Ey mâh-ı cemâl!

Yüzüne bakan aynalar nurlanır,
Gölgen düşse çöller bahara döner.
Adını işiten çeşmeler çağlar,
Sessizlik bile seni söyler.

Ben seni ne gözle gördüm,
Ne de dile sığdırabildim.
Sen gönlümün en gizli odasında
Hiç sönmeyen kandil oldun.

Bir gün ayrılık geldi.

Ne güller açtı bahçemde,
Ne bülbül şarkısını tamamladı.
Rüzgâr bile yarım esti,
Bulutlar göğü eksik kapladı.

Lakin bil ki ey sevgili,

Aşk vuslatla büyümez yalnız.
Bazen bir hasret,
Bin kavuşmadan daha derindir.

Ben seni beklemeyi de sevdim,
Yolunu gözlemeyi de.
Gelmeyişini bile
Bir geliş ümidiyle sevdim.

Çünkü aşk,
Almak değil vermektir.

Sahip olmak değil,
Bir ömür sadakatle beklemektir.

Şimdi yine gece indi.

Ay, göğün kandili oldu.
Yıldızlar senin adını yazdı semaya.
Ben ise gönlümün divanına
Son bir beyit bıraktım:

> Ne gül solsun, ne bülbülün feryadı dinsin;
> Aşk oldukça bu cihan, gönüller daima bahar bilinsin.

Ve eğer bir gün adım unutulursa,
Rüzgâra sor beni.
Çünkü ben ömrümü değil,
Aşkımı emanet ettim zamana.

Aşkın divanı kapanmaz.

Her âşık,
Kalbinin mürekkebiyle
O sonsuz kitaba yeni bir mısra yazar....

Ufuk Güney