Şiir bize der ki;

Benim en büyük marifetim sevgiliyi anlatmak değildir.
Beni en büyük marifetim sevdiğimi bu hayatın ölçü birimi hâline getirebilmektir.
Ben sevdiğimi bir zamir olmaktan çıkarıp zamanın, rengin, mevsimin ve şiirin kendisini anlamlı kılan en asli unsuruna dönüştürürüm.

Kıyısı olmayan resimleri, takvimsiz günleri, ahenksiz renkleri... Hepsini tek bir eksikliğin etrafında sessizce dağıtırım.
...


İnsan, sevdiğini bekler mi böyle?
beklemez..onunla tamamlanacak ömrünü bekler. Bu romantik bir çağrı değildir; hayatın eksik bırakılmış bahçesine edilen en zarif duadır.


Finalde ise şiir, küllerle gülleri aynı kaderde buluşturuyor. Yeniden doğmanın da, yeniden sevmenin de aynı cesaretten beslendiğini söylüyor.

Nasıl gelirse gelsin
Yeter ki gelsin de
hayat yeniden hayat olsun.

Takvim yine aynı günleri gösterecek,
mevsimler yine vakti gelince değişecek.
Ama insanın içindeki zaman var ya, işte o bambaşka akacak..

Ve son dize,
aklımızda uzun süre yankılanacak tek gerçeği bırakıyor..

İnsan suyu değil, bazen bir insanı susar.
İşte o susuzluğun adı da aşktır.


Eyvallah o vakit


Ramazan Boran 1 tarafından 30.6.2026 20:44:17 zamanında düzenlenmiştir.