Bu zamana kadar hayatla defalarca sonun başlangıcına geldim; seninki ise hep başlangıcın ilk sonuydu.
Allah doksan dokuz güzel isimle anılırken, sende tek bir ilahî sıfat aramam... Meğer en büyük günahım buymuş.
Şimdi seni gözümde büyüttüğüm bütün günahlarımdan tövbe edeceğim. Seni bu kadar yücelttiğim için Rabbimden af dileyeceğim. Çünkü sen ilah değildin; ben ise seni gönlümün en yüksek makamına oturtacak kadar yanılmıştım.
Bilirsin, eskiden korkularım vardı. Şimdi hiçbir şeyden korkmuyorum. Çünkü insan en büyük cehennemini dünyada yaşayınca, ahiretin ateşi bile ona yabancı gelmiyor. Bana yaşattığın azabın tarifi yok.
Derler ya cehennemin yedi katı vardır; en dibinde de zakkum ağacı... Ben seni artık o ağacın gölgesi gibi hatırlayacağım: Yaklaştıkça yaralayan, tattıkça acıyı çoğaltan.
Şimdi ayrılığı, cennetin en yüce makamı olan Firdevs bileceğim. Yüreğimi sevdandan arındırıp toprağın özüme döneceğim. Sonra Allah’ın huzurunda, seni değil; seni bu kadar seven kalbimi şikâyet edeceğim. Çünkü beni en çok o yaraladı.
Belki de en büyük günahkâr bendim; gönlüme bir insanı sığdırırken onu iblis kadar zalimleştirdiğim için.
Sahi... Bu bayram mezarlığa gittin mi?
Anne ve babanın mezarı başında durup, "Beni affedin." diyebildin mi?
"Fırat’la Dicle’nin suyunda yıkansam da, Zemzem’le arınsam da size olan hakkımı ödeyemem." diyebildin mi?
Çünkü insan, anne babasının duasını kaybedince dünyanın bütün sularıyla yıkansa da vicdanını temizleyemez.
Bawer Bager