/dünya en güzel sırlarını bağıranlara değil
sessizce dinlemeyi bilenlere fısıldar/


bazı sabahlar
gün doğmadan önce uyanır
sonra bir kuş sesi düşer gökyüzünden
bütün geceyi taşıyan karanlığa
incecik bir umut bırakır


rüzgar her dala ayrı bir hikaye bırakır
yapraklar aynı dili bilmez
ama hepsi aynı sessizlikte sallanır


insan ise en çok
kendi içinde kurduğu fırtınalarda yorulur
oysa bazen bir nefeslik sessizlik
yarım kalan bütün cümleleri tamamlar


kimi bir kuşun sesinde çocukluğunu bulur
kimi yalnızca uzaklardan gelen bir ötüş duyar
oysa umut
en çok da kimsenin fark etmediği anlarda konar yüreğe
tıpkı ürkek bir serçenin sessizce pencereye ilişmesi gibi


belki de hayat
geçip giden zamanın peşinden koşmak değildi
bir kuşun kanadında saklanan sabrı
bir ağacın gölgesindeki huzuru
ve her sabah yeniden başlayan gökyüzünü görebilmekti


bazen insanı hayata bağlayan şey
koca mucizeler değil
uzaklardan gelen tek bir kuş sesi kadar ince
bir ömrü yeniden yeşertecek kadar hakikidir.


Ayfer Aksoy
27 Haziran 2026