KIZIM

Dağlarım karlı, benim.

Zor geçer kışlarım.

Yolumu gözler kızım.

Kapanır yollarım.

Kar basar üzerime.

Kırılır dallarım.

Gecelerim boran olur.

Kurtlar iner köylerime.

Hasatlarım talan olur.

Çığ düşer yüreğime,

eşkıya yaşlar

gözlerime.

Kara kış pusu kurmuş kaderime.

Duman olur,

viran olur.

Dönüş yakındır desem,

söylesem,

yalan olur.

Hayatım geçti göçebe.

Kaderle oynadım körebe.

Son mevsimi ömürlük.

Bu oyunun son perdesi.

Belki tek yüz görümlük

tesellinin zerresi.

Geldi zamanı sanırım,

yolculuğa çıkmanın.

Sobelendim hayata.

Elma dersem çık,

armut dersem çıkma.

Altın rengi yapraklarım.

Kızıla çalar topraklarım.

Yalandan, dolandan

ayrılma vakti.

Günü, saati...

Yolculuk vakti.

Bütün dertlerden

sıyrılma vakti.

Gökyüzünde,

bulutlara,

kuşlara

karışacağım.

Kavuşup tüm çiçeklere,

dağlara haykıracağım.

Uçurtmanın peşinde,

çocuklar gibi,

hiç utanmadan,

hıçkıra hıçkıra ağlayacağım.

Uzun lafın kısası,

meselenin hülasası...

Çok zaman oldu,

bulut gözlüm,

görmeyeli seni.

Ay’ın şimali,

gecemin hilali.

Göğsümde uyuttuğum,

bir nefeslik kokusunda

derdimi unuttuğum...

Yıldız gibi kaymasın diye

avucumda tuttuğum.

Küçük kuşum,

tatlı kızım.

Gönül ağrım,

yürek sızım.

Sen yoksun ya,

bahar gözlüm...

Bir göktaşı kadar ıssızım.

On iki yaşındaydın,

terk ettin.

"Tamam kızım." dedim,

ret ettin.

Bir daha görmek istemedin.

Ne dediysem dinlemedin.

Bir fotoğraf karesi geçti elime.

"Bu senin kızın, bak!" dediler.

İnanmadı gözlerim.

Ben küçüklüğünü özlerim.

Büyüyüp serpilmişsin.

Genç kız olmuşsun.

Sanki bir başkası,

sanki yabancı...

Sen hariç,

nur tanem,

herkes yalancı.

Bilmiyorlar ki,

başımın tacı,

derdimin ilacı...

Kimisi,

"O küçük seni affet." diyor.

Ben affetsem ne olur ki?

O beni affetmiyor.

Kalemimi kırmış kızım.

Alın yazım...

Hayırsızım.

Yaram derin.

Sızım sızım.

İflah olmaz yaralarım.

Kan kaybım çok.

Dermansızım.

Deva bulmaz.

Dermanım yok.

Umarsızım.

Barışmak ne kelime...

Dokunamam bile.

Utanırım.

Bakamam ki yüzüne,

gözünün içine.

Dizinin dibine

sokulamam ki.

Oysa...

Sen doğduğun gün

güneş başka doğmuştu.

Sen doğduğun gün

dünya benim olmuştu.

Sen doğduğun gün

ruhum seninle dolmuştu.

Söyleseler,

inanmazdım bir gün

can pareme darılacağımı.

Affetsen de beni,

affetsem de seni...

Söylesene bana,

sana nasıl

sarılacağım?..

Yılmaz Tizgöl

01.05.2020

Moskova