Yazın bir gününde nilüfer çiçeğine rastlamıştım,
o kadar saf bir güzelliği vardı ki
ruhumun karanlıklarına ışık sızıyordu.

Düşünmeleri hiçliğin içine bıraktım,
kalbimin sesi geliyordu.
İlk defa duyuyordum uzun zaman sonra.

"Sev..." diye mırıdanıyordu.
Bense çoktan unutmuştum
onun dediğinin anlamını.

Bir çocuğun gülüşlerinden baktım o sese,,
çok yabancıydım,
Yıllar önce içimde parça parça söküp atmışım.

Nilüfer sessizdi,
ama bütün cevapları biliyordu.
Suyun üstünde duran o zarif yalnızlığıyla
bana şunu öğretti:

Kalp unutmaz aslında,.karanlığa hapsedilir.

O gün anladım;
sevgi gitmez insandan,
yalnızca derin bir uykuya yatar.
vakti geldinğinde bir çiçek,bir bakış,
bir unutuluşun hatırlanması.


Ben de ilk kez,
uzun zaman sonra,
kendime doğru eğilip
kalbimin sesine kulak verdim.

mucize mi bilinmez
bir nilüfer çiçeği kadar sessizdi,
bir yaz günü kadar sıcak
dokundu.
sonra
kasırga takılmış ayrılık
yıktı viran etti
sev o en kazda yok oldu.
Hiç Nilüfer çiçeğinle karşılaşmadım
geçip giden yazlarda