Mesele ne gitmektir,
ne de gelmek.
Belki de öylece severek,
sessizce ölümü beklemektir.

Seni sevmek, hayatımda başıma gelen en güzel nefes almaktı. Bir ömre sığmayan huzuru, bir bakışınla içime çekmekti.

Ne kavuşmayı öğrendim senden, ne de vazgeçmeyi. Ben yalnızca adını, kalbimie yazmayı bildim.

Zaman geçiyor, mevsimler değişiyor, insanlar gelip gidiyor. Sevgim,takvim yapraklarına sığmaz, yıllara boyun eğmez.

Ben seni hâlâ ilk günkü sessizliğimle seviyorum. Bir beklentim yok artık, bir isteğim de. Yalnızca içimde duran o güzel duygunun ölmesine izin vermiyorum.

Aşk bazen kavuşmak için gelmez , insana kalbinin hâlâ yaşayabildiğini göstermek için gelir.

Eğer bir gün bu dünyadan sessizce geçip gidersem, ardımda bırakacağım son şey;

seni severken öğrendiğim o derin, o tarifsiz sevme hali olacak.