Üşüyorum ben sensiz, biliyor musun?
Hani o Ağustos günü vardı ya,
Hani seni uğurladığım o günden sonra
İçim ısınmadı hiç benim, biliyor musun?
Yüreğime yağan ,O gün başlayan o ağustos karı,
Hiç dinmedi, sen gittin gideli,
Hasretini yorgan yaptım, ısınamadım;
Özlemini battaniye, o yaz günü...
Hayallerimi kaynattım , sensizliğinden ateş kayıp üstünde,
Umutlarımı demledim, içtim yudum yudum
Belki içimi ısıtır diye; ama ısınamadım.
Eritemedim bir türlü o buz tutan yeri...
Neresi, biliyor musun?
Yüreğimden öptüğün tam o yeri.
Ne soğuklar görmüştüm ben,
Ne karlar altında kalmıştım,
Ne tipi altında nöbetler tutmuştum saatlerce...
Seni düşündükçe ısınırdım hep.
Hani o mektuplarındaki
O ruj kokan dudak izin vardı ya,
Kalp çizip üzerine kondurduğun o öpücük...
Altına da yazıyordun ya: "Yüreğinden öpüyorum" diye.
Çıkarıp çıkarıp o mektubu koklardım,
Yüreğimden öptüğün tam o yeri...
İşte tam o öptüğün yer ısıtırdı beni,
Zemheri soğuklarında sanki
Ağustos güneşi var gibi.
Kocaman insan üşür mü hiç böyle,
Sanki küçük bir bebek gibi?
Üşür mü hiç insan Ağustos sıcağında?
Titrer mi hiç kocaman insan böyle?
Üşüyorum ben canım, sen gittin gideli.
Hiç dinmedi , yüreğime yağan o ağustos karı,
Çok üşüdüm be canım, diyorum az ısınsam;
Öper misin yine, unutmadıysan,
Yüreğimden öptüğün tam o yeri?