Işığın şavkıyla boyandı fezâ,
Göz süzdü perdeden, can buldu o nur.
Uzaklaştı kalpten her türlü cezâ,
Eğildi önünde o mağrur gurur,
Nura eren kulda ebedi huzur.

Sırrın deryasından sızan zerre tek,
Yakar dünyalığı kül eyler geçer.
O nurla donanır gökte her melek,
Kaderi yazan zat bir mizan seçer,
Nurdan şerbetini Arifler içer.

Karanlık gecenin bağrını yaran,
Şafak vaktindeki o kutlu şavk mısın?
Sensin her gönülde menzili saran,
Yoksa sen kalpteki o hakiki aşk mısın?
Gönülleri saran o gizli sır mısın?

Gözün göremediği o gizli rüya,
Kalbin gözü ile aşikâr olur.
Güneş sararıp da dönünce suya,
O nurun rengini şu cihan bulur,
Kötülük denizlerini iman kurutur.

Güneş sönük kalır o saf nurdan,
Ay utanır bakar, gizler yüzünü.
Bir damla sızınca yüce perdeden,
Aydınlatır kulun batın gözünü,
Nura gark eyler o sadık özünü.

Arş-ı Alâ’dan bak, dökülen nehir,
Kalplerin pasını yıkayan bir su.
O nurla temizlen, kalmasın zehir,
Dağılsın ruhun o gafil uykusu,
Sarsın her yanını cennet kokusu...

Ufuk Güney