​Boşuna gelmişim bu dünyaya,
ne ektim, ne biçtim...
Dağın yamacında yalnız bir ağaç gibiyim,
rüzgâr vurdukça sallanıp duran.
​Ne gölgeme sığınan var,
ne dalıma konan bir kuş.
Meğer yürüdüğüm bütün yollar,
sonu görünmeyen birer yokuş...
​Köklerim toprağa küskün,
yapraklarım düşüyor bir bir.
İçten içe çürüyorum,
içten içe kuruyorum.
​İçimde biriken bu sızı,
ne diner ne de unutulur.
Bir ömürdür taşıyorum onu,
her nefeste biraz daha büyüyen.
​Gelen vurdu,
geçen kırdı,
yine de eğmedim başımı.
Geceler sırdaşım oldu,
karanlığa anlattım gözyaşımı.
​Bir deli rüzgârdır ömrüm,
savurur durur küllerimi.
Bilmem hangi mevsim yeşertir,
şu kuruyan dallarımı?
​Toprak bile ağır geliyor artık,
çekmez oldu bu yükümü.
Hangi vefasız balta vurdu,
kesti benim kökümü?
​Ne bir bahar müjdesi,
ne gökyüzünde bir umut...
Etrafımı sarıp bekliyor,
gitmek bilmeyen o kara bulut.
​Yıllardır aynı yarayı
aynı yerden kanatırım.
Kimselere belli etmeden,
içimde sessizce ağlarım.
​Bazen düşünürüm;
belki de suçum,
herkese gölge olup
kendime güneş olamayışımdır.
​Yine de duruyorum ayakta,
fırtınaya inat der gibi.
Yalnızlığın ortasında,
unutulmuş bir yurt gibi...
​Ve bir gün devrilirsem eğer,
duymasın kimse sesimi.
Çünkü ben en çok
ayakta kalırken tükettim kendimi.
​Şimdi dallarım kırık olsa da,
köklerimde son bir direnç var.
İçten içe ölsem bile,
köklerimde hâlâ susmayan bir bahar var.

​Alper KARAÇOBAN